Bea Beijer gaf na haar overlijden een feestje in het dorpsrestaurant in Gieten. Haar kist stond in de feestzaal, daaromheen brachten tweehonderd gasten een toost op haar uit. Het werd erg gezellig, precies wat Bea wilde. Halverwege vertrok ze, in een rode rouwwagen, naar het crematorium in Assen. ‘Ik ga er alleen heen, ik ben een grote meid’, had ze gezegd. Typisch Bea!
Bea was 56 jaar, toen in 2006 huidkanker bij haar werd vastgesteld. Ze overleed op 24 maart 2009. ‘Ik ben een geluksvogel’, zegt Appie Beijer. ‘Ik heb een ontzettend goed huwelijk met Bea gehad en die drie jaar van haar ziekte heeft de relatie een gouden rand gegeven. We zijn zó dicht bij elkaar gekomen. We hebben alles besproken. Tachtig procent van de rouw hebben we samen doorgemaakt. Alles rond en na haar overlijden is in Bea’s geest gegaan. Ik heb er een heel goed gevoel over.’
Appie (60) en Bea waren al vanaf de vijfde klas lagere school dik bevriend. Van een relatie kwam het pas toen beiden in de twintig waren. Uiteindelijk waren ze van de 48 jaar dat ze elkaar kenden 35 jaar een stel. ‘Acht jaar geleden, toen van Bea’s ziekte nog geen sprake was, heb ik haar voor de tweede keer ten huwelijk gevraagd. Een openlijke herbevestiging, zeg maar. We waren gelukkig met elkaar.’
Natuurmens
Bea en Appie zijn al in 2007 met de uitvaartverzorgster gaan overleggen. ‘Bea had over de uitvaart heel eigen ideeën. Zo wilde ze een ruw houten kist, ongeschaafd en ongelakt, met handvatten van touw. Bea was een natuurmens, vandaar. Ze wilde ook een rode rouw¬wagen, vrouwelijke draagsters en veel anemoontjes. We zijn blij dat we ’t besproken hebben, dat ’t zo kon en dat we ’t zo gedaan hebben.’ Gaandeweg kregen Bea’s afscheids¬wensen concretere vormen. Het moest iets gezelligs worden, wilde ze. En Appie vulde de ideeën aan. Zo wilde hij bijvoorbeeld iets met Bea’s schilderijen doen. ‘Schilderen was haar grote passie. Ze was bezig met een schilderij voor haar moeder. Toen dat eind januari klaar was, was Bea zelf eigenlijk ook klaar. Ze is daarna nauwelijks meer uit bed geweest.’ Zondagavond 22 maart hadden Appie en Bea hun laatste gesprek. ‘Heel diep en open, over loslaten en straks, na de dood.’ Appies eigen, bijzondere bijna-doodervaring, die hij beleefde toen hij als zesjarig kind in een sluis viel, stelde Bea enigszins gerust. Dinsdag 24 maart om tien voor tien verliet ze het leven. ‘Ik heb Bea zelf, samen met haar zus, haar moeder en mijn schoonzus gewassen, opgemaakt en aangekleed en samen hebben we haar in de kist gelegd. Het was goed om zo met haar bezig te zijn.’
Expositie
De uitvaart werd, zoals Bea wilde, in het Gietense dorpsrestaurant Jimm’s gehouden. Bea’s (gesloten) kist stond in het midden van de feestzaal, tussen de mensen. De vele ane¬moontjes, haar schilderijen – ‘Ik had haar een expositie beloofd, die heeft ze uiteindelijk op deze manier gekregen’ – en de beroemde bitterballen van Jimm’s gaven de afscheids¬bijeenkomst een extra dimensie. ‘Het was heel ontspannen’, vertelt Appie. ‘Er waren tweehonderd mensen, dat was drie keer zoveel als verwacht. Dat heeft me goed gedaan.’ Bea werd halverwege plechtig naar de rode rouwwagen gebracht. Het laatste stukje van haar reis, naar het crematorium, legde ze op eigen verzoek alleen af. ‘Ik zie haar straks terug, dat weet ik gewoon’, zegt Appie.
‘Ik zie haar straks terug’
Ik heb een afwijkende
wens.
Heeft u afwijkende wensen m.b.t. dit onderwerp, beschrijf deze dan in onderstaand
tekstvak.
Ik heb een afwijkende
wens.
Heeft u afwijkende wensen m.b.t. dit onderwerp, beschrijf deze dan in onderstaand
tekstvak.
Ik heb een afwijkende
wens.
Heeft u afwijkende wensen m.b.t. dit onderwerp, beschrijf deze dan in onderstaand
tekstvak.
Ik heb een afwijkende
wens.
Heeft u afwijkende wensen m.b.t. dit onderwerp, beschrijf deze dan in onderstaand
tekstvak.
Neem al deze opties mee naar uw Uitvaartwensenlijst >
