Keuzen in de laatste levensfase. Wat heeft u vastgelegd?

Dementie en keuzen in de laatste levensfase

Dementie is een vreselijke ziekte. De mens verliest gaandeweg het ziekteproces zijn waardigheid, zijn identiteit en vaak ook zijn mens-zijn. Het is een aftakeling die velen met angst tegemoet zien.

Patiënten met een beginnende dementie beseffen soms maar al te goed waar ze met de ziekte naar toe gaan. Ze worden soms panisch van die gedachte dat hun mens-zijn wordt aangetast door deze ziekte. Er zijn velen die dit eigenlijk niet willen meemaken en vooral die niet willen dat ze op die manier herinnerd worden door kinderen en kleinkinderen.

Euthanasiewet

Vlak voor de  euthanasiewet van kracht werd, sprak ik hierover met de toenmalige minister van Volksgezondheid, mevrouw Els Borst. Ze maakte me duidelijk dat voor haar er geen enkele twijfel bestond. Als ze geen besef meer zou hebben van tijd, plaats en persoon en dat ze ontluisterend naar het einde zou moeten, koos ze absoluut voor een levensbeëindiging.

Kiezen dus in die laatste levensfase. En vooral keuzen maken voordat er een situatie van wilsonbekwaamheid optreedt: wees niet te laat met het opschrijven van die keuze. Is dat dan altijd een keuze voor euthanasie? Nee, er zijn meer keuzen te maken.

Eigen wilsbeschikking

In mijn eigen wilsbeschikking staat bijvoorbeeld dat als ik dement mocht worden, ik absoluut niet meer behandeld wil voor bijkomende ziekten. Als er dan een longontsteking aan de hand is wil ik geen antibiotica. Alleen maar palliatieve zorg is mijn wens en wil. Niet het leven verlengen met technische middelen, maar het proces op een natuurlijke wijze laten verlopen. Ook het geven van kunstmatige voeding of zelfs het opdringen van eten als ik dat afwijs valt in de categorie van het leven verlengen.

De keuze die gemaakt kan worden is om ook dat in de wilsbeschikking op te nemen. Honger- en dorstgevoel verdwijnt op het eind van het leven en is een teken dat het lichaam aan het versterven is. Dat proces kan worden verstoord door eten op te dringen, energierijke vloeistoffen te geven, het zogeheten astronautendieet, of zelfs een sonde te geven en daardoor het eten naar binnen te gieten. Het is een goede zaak om dit in de wilsbeschikking te gaan beschrijven. Wat wil ik zelf als ik geen beslissing meer kan nemen?

Ja, en dan is natuurlijk het probleem aanwezig bij de wilsbeschikking over euthanasie dat artsen daar moeite mee hebben omdat niet  meer de toestemming van de patiënt op dat moment kan worden gegeven. Mevrouw Borst zei altijd dat zij er van uitging dat een geschreven wil van voor de tijd dat men echt dement raakt en niet meer kan beslissen, die wil nog precies hetzelfde zal zijn. Mensen die goed hebben nagedacht over wat ze wel en niet willen en dat hebben beschreven zullen zeker niet van mening veranderen in de dementieperiode.

Maak keuzes op tijd!

Gastblogger Doeke Post

Prof. em. dr Doeke Post is emeritus hoogleraar Sociale Geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen. In 2010 verscheen zijn boek ‘De dood komt steeds later, het einde van het leven in discussie’. In zijn boek pleit hij sterk voor de regiefunctie van de patiënt zelf.

Lezingen over wilsbeschikking

Deze week geeft Prof. dr Doeke Post 2 lezingen bij Yarden.

Op donderdag 15 september in Meppel en op dinsdag 20 september in Zwolle over het onderwerp: De dood komt steeds later. Hoe houd je regie over je leven als je getroffen wordt door een dodelijke ziekte?

1 Reactie

  1. Ashley van Emmeloo   13.26, 31 augustus 2017

    Hallo,

    Ik heb een vraagje vindt deze lezing dit jaar nog plaats?

    Met vriendelijke groet,
    Ashley van Emmeloo

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen