Job Cohens dankbare herinnering aan zijn vrouw

Die leuke, frisse en slimme vrouw zit in mijn dankbare herinnering

Op 5 augustus 2015 overleed Lidie, mijn echtgenote, zo’n 35 jaar nadat bij haar de ziekte multiple sclerose was geconstateerd. MS is een ziekte die het zenuwstelsel aantast.

De ziekte MS kent als gevolg daarvan allerlei verschijnselen: moeheid en functieverlies, zodat op den duur lopen moeilijk of zelfs onmogelijk kan worden, aantasting van het gezichtsvermogen, incontinentie, ook geestelijke achteruitgang. Het is een grillige ziekte: het kan heel snel gaan, of er treden verschijnselen op, verspreid over vele jaren. Hoe dan ook: het wordt altijd slechter, nooit beter.

Ermee leren leven

Lidie en ik hebben daarmee leren leven. We slaagden erin de kop in het zand te steken, niet te veel aan de ziekte te denken, doen wat (nog) kan. Maar onvermijdelijk kalft het leven af. Lidie was lerares en na een aantal jaren ging dat niet meer. Haar school zorgde goed voor haar: ze werd een (zeer goede) schooldecaan en kon daarmee weer een aantal jaren voort.

Maar ook dat stopte en steeds meer moest ze de regie over het huis en zichzelf uit handen geven, wat haar een intens gevoel van nutteloosheid bezorgde. Haar vrienden bleven echter komen, gingen haar voorlezen en met haar praten over wat er zoal in de wereld gebeurde. Ook dat werd op den duur moeilijker omdat ze geestelijk steeds meer achteruit ging.

Rouw

In die laatste jaren liet een maatschappelijk werkster eens, pratend over Lidies toestand, het woordje ‘rouw’ vallen. Eerst begreep ik dat niet: je rouwt toch om iemand die er niet meer is en niet om iemand die er wèl is? Maar het kwartje viel: helaas en onvermijdelijk was Lidie niet meer degene die ze geweest was. En ja, dat deed pijn. Dat was de pijn die rouw heet.

Dankbare herinnering

Afgelopen zomer overleed ze. In de maanden daarna kon ik steeds meer over die laatste moeilijke jaren héén kijken. En steeds meer denken aan de heerlijke jaren die ik met Lidie heb doorgebracht. Aan die leuke, frisse en slimme vrouw, die nu in mijn dankbare herinnering zit. Zo leeft ze voort, zoals ook mijn ouders in mijn herinnering voortleven als de bijzondere mensen die ze in de kracht van hun leven waren.

Job Cohen is een Nederlandse politicus. Hij was onder andere burgemeester van Amsterdam.

Deze blog verscheen in ons magazine Verder als Column.

0 Reacties

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen