Bloemen op mooie lentedag

Mooie lentedag

De zon straalt uitbundig. Het belooft  een mooie lentedag te worden. Precies vandaag begeleid ik een familie bij de begrafenis van hun moeder, oma en ‘oudoma’. De meeste benodigdheden zijn vanochtend alvast naar de kerk gebracht, de laatste checks zijn gedaan.

Vanmiddag omkleden en de herdenkingskaartjes en de laatste zaken voor de uitvaart ophalen. Dan gaat de telefoon...

Een huisarts vraagt of ik een familie bij wil staan. De vader is overleden en de kinderen zijn nu ouderloos. Gelukkig red ik het nog om bij hen langs te gaan. Zij zijn als ik binnen kom net klaar met de laatste verzorging van hun overleden vader. We spreken wat zaken door. “Papa heeft alles goed geregeld”, zegt 1 van de kinderen. “Hij heeft alles doorgesproken, we weten precies hoe zijn uitvaart moet gaan en wat van ons verwacht wordt”.

Verdriet, trots en radeloosheid

In de woorden is verdriet, trots, zekerheid en ook radeloosheid te horen. In 1 zin hoor je hoeveel liefde, zorg, strijd en moed door hun overleden vader de laatste jaren is gegeven. De kinderen vertellen dat hij vaak zei: “het is nu tijd voor…” Zo heeft hij de laatste maanden stapje voor stapje gepland. Een vader met zijn kinderen, een man die wist dat hij 2018 niet zou halen, maar daar er wel op hoopte. We bespreken de eerste stappen: de opbaring en regelgesprek worden ingepland. Dat brengt rust.

Aansluitend ga ik naar de andere familie. Ik begeleid ze bij hun afscheid van een vrouw die op hoge leeftijd rustig mocht overlijden in haar slaap. Achter elke deur waar ik mag kijken, schuilen verschillende verhalen. Mooie, ontroerende, maar ook verhalen met verdriet.

Iedere uitvaart vraagt aandacht

Aan het begin van de avond kom ik terug bij de kinderen en hun gezinnen om de uitvaart van hun vader verder te bespreken. Iedereen heeft inbreng en samen wordt de uitvaart verder ingepland. Het afscheid wordt rustig doorgenomen. Eigenlijk is elke uitvaart uniek en vraagt iedere uitvaart om zulke aandacht. Iedereen kan een taak hebben, groot of klein. Ervaring leert dat samenwerken in een dergelijke situatie mensen verbindt en een hele stapel aan herinneringen geeft waar men op kan terugkijken.

Een hele week heb ik intensief met de kinderen en omringende familie opgetrokken. Dan is de dag van de uitvaart. Volgens hun wens is de rouwauto niet opvallend - neutraal grijs – en de kinderen rijden beurtelings mee. Natuurlijk is er verdriet en is het verlies en naderend afscheid duidelijk voelbaar. Bij het verlaten van het dorp wordt de klok geluid uit eerbied naar de overledene. 1 van de kinderen rijdt met mij mee. Het raakt me als hij zegt: “Arjen, nu is ’t tijd voor loslaten. Paps heeft dat goed geregeld! Dank je voor de begeleiding.”

Arjen van de Hee is uitvaartverzorger bij Yarden & van de Hee en blogt over wat hij meemaakt.

0 Reacties

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.