Op haar afscheid kon ik eindelijk de waarheid vertellen

Vorig jaar speelde ik 6 keer per week de hoofdrol in Cirque Stiletto 3, een vrolijke theatershow met circusartiesten en dansers, mooie kostuums en grappige liedjes. Na een matineevoorstelling in Eindhoven kwam iemand bezorgd naar me toe. Hij zei dat ik zo snel mogelijk naar mijn moeder moest gaan omdat het erg slecht met haar ging.

Mijn moeder was al een tijd ernstig ziek. Direct nadat ik het hoorde, racete ik (wonder boven wonder heb ik geen bon gekregen…) naar het ziekenhuis in Alkmaar. Ik voelde een raar soort paniek en tegelijkertijd berusting in wat komen ging. Die nacht ben ik bij haar gebleven. Tot het eind heb ik tegen haar gepraat en muziek gedraaid.

Ik hoopte dat dat haar zou helpen om vredig heen te gaan. Of het werkt? Dat weet je nooit zeker natuurlijk. Toch ben ik ontzettend dankbaar dat ik die laatste uren samen met haar heb doorgebracht. De volgende dag begon het geregel. Lastig. Want wat onze moeder had bedacht en wat wij als familie wilden, lag nogal uit elkaar. Zo zijn wij niet kerkelijk opgevoed. Maar mijn moeder, die op latere leeftijd zo nu en dan naar de kerk ging, had haar kerk gevraagd om daar de uitvaart te houden. Ook had ze diverse psalmen en Bijbelteksten uitgezocht.

We moesten flink praten met de dominee, die de dienst zou leiden, om een mooie tussenoplossing te vinden. Dat is uiteindelijk goed gelukt. Met een compliment aan de dominee, die meedacht en ‘hoorde’ wat iedereen wilde. Een kist en muziek kiezen vond ik niet zo moeilijk. Maar wat zeg je op zo’n dag, op de uitvaart van je moeder?

Dat is geen optreden, maar wel het moment dat je de waarheid kan spreken en eerlijk kunt zijn naar je moeder, voor je moeder en over je moeder. Voor de allerlaatste keer. En dat heb ik gedaan. Tot verbijstering van de goedgevulde kerk heb ik voor het eerst in 83 jaar verteld hoe mijn moeder is verwekt. Ze werd geboren uit een verboden liefde met de zwager van haar moeder, als jongste van een gezin van zes kinderen.

Haar broers en zussen hadden blauwe ogen en blond haar, mijn moeder had bruine ogen en bruin haar. Gek genoeg bleef het, ondanks die duidelijke fysieke kenmerken, altijd geheim. Op haar afscheid kon ik eindelijk de waarheid vertellen: haar echte naam had eigenlijk een andere moeten zijn. Het klaarde duidelijk de lucht; mijn moeders enig overgebleven broer had tranen op zijn wangen van trots en opluchting. Mijn broer en zus keken tevreden toe. Zo werd mijn moeder begraven met de naam die ze had moeten hebben.

Rust in vrede Guurtje Kooij.

Karin Bloemen is cabaretière, zangeres en actrice. Ze verloor haar moeder in 2015. Deze column verscheen in ons magazine Verder.

2 Reacties

  1. Greet   21.47, 14 oktober 2016

    Mooi verhaal.
    Bijzonder.

  2. J. van FANKFOORT   12.09, 31 oktober 2016

    Ik vond het mooi wat Karin vertelde Heel lief en zeer persoonlijk.

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen