Een mooie kerstgedachte

Hoe gaat het met je? En terwijl ik de vraag stel, denk ik direct wat een stomme vraag. Moet nu juist ik, zo kort na de uitvaart, deze vraag stellen.

Zo’n dag

Ik corrigeer mezelf door direct mijn gedachte onder woorden te brengen. En terwijl ik de tranen in de ogen van Inge zie opkomen, geeft ze aan dat het vandaag helemaal niet gaat: “Het is zo’n dag waarvan ik al bij het opstaan weet dat dit hem niet wordt vandaag.”

“Wil je koffie, koekje erbij? Ik heb lekkere speculaas, daar hield Piet ook zo van”.

“Weet je, als ik aan het werk ben dan gaat het eigenlijk wel. Voldoende afleiding en het voelde fijn toen ik de eerste dagen weer aan het werk was. Jammer alleen, dat voor de meeste collega’s het nu weer tijd wordt om gewoon aan het werk te gaan. Het is tenslotte al 2 maanden geleden”. Ik kijk Inge met een glimlach aan en herhaal ironisch: “Ja, 2 maanden na een huwelijk van 30 jaar is natuurlijk een hele tijd.”

Hard werken

Inge vertelt ondertussen door: “Ja verlies verwerken, is keihard werken. Ik kan me niet concentreren, voel me kwetsbaar en twijfel voortdurend aan me zelf. Ik ben moe, m’n lijf doet zeer. Alles wat ik deed, deed ik samen met Piet en nu …..” En weer stromen de tranen.

“Het ergste vind ik dat mensen zich van je afdraaien. Loop ik met de hond buiten, zie ik een maat van Piet. Maar hij komt niet naar me toe. Hij slaat ineens de hoek om, versnelt zijn pas en er is geen inhalen meer aan. Maar gelukkig, vorige week reed hij mij voorbij, zette zijn auto aan de kant en liep op mij af: ‘Ik vind dit zo moeilijk, ik weet niet wat ik zeggen moet.’ Hij keek me aan en met vochtige ogen luisterde hij naar mijn verhaal”.

Initiatief nemen

Beste lezer, rouwen is werken en hiervoor staat geen tijd, geen planning en geen vastomlijnd kader van de gevoelens die je als rouwende doorloopt. Iedereen ervaart verlies op zijn of haar eigen manier. Elk gevoel kan én mag er zijn. Oordeel niet en alhoewel advies geven veelal goed bedoeld is, wordt een rouwende gek van al die ongevraagde adviezen.

En weet u, verlies kunt u geen plekje geven. Zo van het staat nu daar en ik ga weer door. Nee, het verliezen van een geliefde verandert je leven voor altijd. Je staat ermee op en je gaat er mee naar bed. Zijn of haar er niet meer zijn, wordt onderdeel van je zijn in jouw leven zonder die ander.         

Een rouwende vraagt niet om hulp of aandacht, maar dat wil niet zeggen dat er geen behoefte aan menselijke warmte is.  Dus neem zelf het initiatief.

Luisterend oor

Loop geen straatje om, maar stap op iemand af. Bang zijn dat u geen woorden kunt vinden. Gewoon dat u er even bent met uw oprechte aandacht, ook al is het zonder woorden, wordt zeker als steun ervaren. Ga met een rouwende een bakkie doen, maak een wandeling, biedt een luisterend oor. Stuur eens onverwacht een kaartje of een appje ter bemoediging. Niet alleen in die eerste weken na de uitvaart maar vooral ook als de aandacht verstomt. Schrijf die overlijdensdatum in uw agenda en loop op die datum even bij iemand binnen, stuur een kaartje of een mooie bos bloemen.

Medemenselijkheid

Mag ik u vragen om tijdens uw voorbereidingen voor de komende feestdagen ook even bij uw rouwende medemens stil te staan. Zijn of haar kerst is voor altijd anders, maar een gevoel van medemenselijkheid zal zeker helpen om deze dagen door te komen.

Ik wens u mooie kerstdagen toe en alle goeds voor het jaar 2020.

John Heskes, uitvaartverzorger bij Yarden & John Heskes Uitvaartzorg in Hoek van Holland.

0 Reacties

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookies