Geen kind meer

Kleine kinderen, kleine problemen, grote kinderen, grote problemen. Loslaten, je weet dat het moment ooit komt, maar hoe graag je ze ook wilt laten geloven dat je het kunt, je lichaamstaal zegt iets heel anders.

Sommige uitvaarten raken mij meer persoonlijk dan andere. Natuurlijk wil je er voor de nabestaanden graag zijn, een steunpilaar, iemand waar ze tegenaan kunnen leunen in de zware tijd van het regelen van een afscheid. Emoties kunnen je echter raken op de meest onmogelijke momenten. Het zit hem soms in een gebaar, een bepaalde geur, een smaak en het gaat soms terug naar de kinderjaren. De tijd dat je zelf nog een kind was en je een tomeloos vertrouwen had in je ouders.

Muziek, een pure emotie

De families die ik begeleid kiezen veelal de muziek voor de plechtigheid zelf uit. Soms
ontbreekt mij de tijd om tijdens de voorbereiding naar de woorden van een muziekstuk te luisteren. Tijdens de dienst kan ik dan enorm geraakt worden door de woorden van “Op een mooie Pinksterdag” van Leen Jongewaard, “Dochters” van Marco Borsato of “Geen kind meer” van Karin Bloemen. De beelden die er dan bij getoond worden spreken boekdelen en verzachten die emotie niet, in tegendeel, ze versterken.

Als kind denk je dat alles altijd zal blijven zoals het op dat moment is en naarmate je ouder wordt besef je dat wat zo gewoon was verandert. Soms ten goede en soms niet.

Programma’s die gaan over het herenigen van familieleden, ze schieten als paddenstoelen uit
de grond. Er zal behoefte aan zijn.

Mijn manier om te ontladen is het meebeleven van deze programma’s. Het zal je overkomen, je dochter in handen van een loverboy. Je moet er toch niet aan denken? En hoe sterk de moeder op tv ook overkomt, je weet dat ze van binnen huilt. Wat te denken van de vader? Bij de geboorte spreekt hij de woorden al uit dat alle jongens gekeurd zullen worden die een avondje met zijn dochter willen stappen tegen de tijd dat ze 16 is.

Er is geen garantie

Maar wat als je die leeftijd van je dochter of zoon niet kunt meemaken? We maken plannen, hebben toekomstdromen en gaan ervan uit dat we 100 jaar oud worden. Helaas maak ik de
laatste tijd te vaak mee dat mensen in de bloei van hun leven de laatste reis moeten maken. De reis waar we ooit allemaal mee te maken krijgen, het vallen van ons laatste blad.

Natuurlijk wordt er een dierbaar afscheid georganiseerd, maar het is niet de droom die wij
hadden als kind en zeker niet de droom van je eigen kinderen. Hun 1e vriendje of vriendinnetje, het behalen van hun diploma aan het einde van de middelbare school, hun bruiloft, het moment dat ze zelf kinderen krijgen. Hun vader of moeder is er niet bij en juist op die momenten hebben ze hem of haar het hardst nodig. En er is niemand die die plaats kan innemen. Dat speelt er door mijn hoofd tijdens het horen van die muziekstukken en het zien van die beelden.

Het is zo belangrijk voor nabestaanden om te weten welke uitvaartwensen er zijn. Beslissingen worden dan beter genomen en er is minder twijfel. Je wilt het als kind altijd
goed doen in de ogen van je ouders.

In de bloei van je leven, je voorbereiden op het vallen van het laatste blad.

Désirée Meisenbourg is uitvaartverzorgster bij Yarden & Meyer Uitvaartzorg in Wateringen en omgeving.

0 Reacties

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookies