Het zijn de kleine dingen die het doen

Voor de ouderen onder ons 'een liedje van toen'. Voor mij als uitvaartverzorger blijkt iedere keer weer dat juist die kleine dingen, de details bij de beleving van het afscheid, echt het verschil maken.

Eind vorig jaar kreeg ik een overlijdensmelding binnen. Cor - al jaren COPD-patiënt - was overleden in het ziekenhuis, waarnaar hij eerder die week per ambulance was overgebracht. Dit na heftige complicaties en benauwdheidsklachten ten gevolge van zijn COPD. Na zijn opname bleek al snel dat herstel en een terugkeer naar huis er niet meer inzaten en na een aantal dagen en nachten van waken door zijn gezinsleden, was Cor overleden.

Uitzicht op de Waterweg

Bij de regeling van de uitvaart kwamen allerhande zaken voor de invulling van zijn afscheid aan de orde, waaronder de verzorging van Cor door zijn zoon, de opbaring, een familiebezoek en de crematieplechtigheid bij crematorium De Dijk in Maassluis. Een mooie locatie met uitzicht op de Waterweg en de varende schepen. De Waterweg, waar hij ook thuis zo van kon genieten. Dit dankzij het mooie uitzicht vanuit hun woonkamer op de 10e verdieping van het flatgebouw waar zij woonden.

Langs het woonhuis rijden

Ik stelde vervolgens voor om Cor, nadat hij door zijn zoon en mijn collega’s in Monster was verzorgd, over te brengen naar De Dijk. "Prima", zei zijn zoon, "maar willen jullie dan wel langs het woonhuis rijden? Want papa heeft ooit aangegeven thuis te willen overlijden en die wens kon helaas door medische noodzaak niet in vervulling gaan."

"Geen probleem", reageerde ik, dan rijden we vanavond om 6 uur eerst langs het woonhuis en dan door naar Maassluis. Zijn vrouw en zoon reageerden dat ze blij waren dat dit kon, maar dat stoppen niet nodig was en dat ze beneden vanuit de portiek van de flat de langsrijdende rouwauto zouden gadeslaan.

Weer thuis...

Die avond - het was al donker - kwam de rouwauto de Hoek in rijden. Een straat voor het woonadres stopte de rouwauto en stapte ik uit, om voor de rouwauto uit te lopen. Toen we de straat in liepen, zag ik Cor zijn vrouw, zoon en schoondochter - in tegenstelling tot wat ze gezegd hadden - rechts langs de kant van de weg staan om zo het voorbijrijden van de rouwauto van dichtbij gade te kunnen slaan.

Toen ik met de rouwauto dichterbij kwam, kon ik ondanks het donker de emotie op hun gezichten zien. In plaats van door te rijden, liet ik ter hoogte van het gezin de rouwauto tot stilstand komen. Waarna Cor zijn gezinsleden de rouwauto aanraakten en zijn vrouw met tranen in de ogen zei: "Je bent weer thuis jongen".

John Heskes, uitvaartverzorger bij Yarden & John Heskes Uitvaartzorg in Hoek van Holland.

0 Reacties

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookies