Opbaren onder de Nachtwacht

In januari van dit jaar kwam een bekend kunstschilder uit Leiden te overlijden in een verpleeghuis in Amstelveen. Op zaterdagochtend kwam de overlijdensmelding via zijn zoon bij mij binnen. In het telefoongesprek stelde ik zoals gebruikelijk de vraag of zijn vader naar een uitvaartcentrum moest worden overgebracht of dat hij wilde dat hij thuis zou worden opgebaard. "Thuis natuurlijk", zei Marc. "Want we willen dat de kinderen en vrienden van mijn vader daar zijn uitvaartkist kunnen beschilderen. Kun je voor een blanke houten uitvaartkist zorgen?".

Ik belde vervolgens mijn collega’s met de vraag om de kunstschilder vanuit Amstelveen over te brengen naar zijn woonhuis om hem daar samen met zijn kinderen te verzorgen, te kleden en in de kist te leggen. Een uurtje later reed ik ook richting het woonhuis met als doel om daar gelijktijdig met mijn collega’s en de kinderen van de kunstschilder aan te komen.

Toen ik mijn auto parkeerde zag ik de rouwauto al staan, waarna ik de trap opliep richting woonhuis. Nou ja, woonhuis. Staande in de voordeur moest ik toch even met mijn ogen knipperen. Dit was misschien ooit een woonhuis, maar het was inmiddels verworden tot atelier. In de halfduistere ruimte rook het sterk naar wierook en werkelijk overal op de grond en tegen de muren stonden schilderijen. Een bank, de enige zetel in deze ruimte, fungeerde half als bed. De salontafel stond vol met flessen drank, asbakken, penselen en potjes met verf. Te midden van dit alles waren mijn collega’s samen met de kinderen net bezig om hun vader zijn schilderskleding aan te doen. Waarna zij hem met elkaar in de uitvaartkist, staande bij een muur met een enorme schilderij, legden.

Dit schilderij was wel 4 meter breed bij 2,50 meter hoog, vrij donker van kleur en voorzien van verschillende in het oog springende teksten. Vaders Nachtwacht fluisterde Marc mij toe.

En heel eerlijk. Ik moest dan wel even wennen toen ik het atelier binnenkwam, maar bij thuiskomst kon ik het niet laten direct richting mijn partner aan te geven dat ik nog nooit zo’n aparte maar tegelijkertijd oh zo persoonlijke rouwkamer had gezien.

De dagen erna werd de uitvaartkist met veel passie en liefde door de kinderen en vrienden beschilderd. Er werden kaarsen en wierook gebrand, met elkaar gedronken en allerhande herinneringen opgehaald.

Op de dag van de uitvaart brachten de kinderen de baar naar buiten. Ik keek achterom. De magie van deze bijzondere rouwkamer was niet meer. De prachtig beschilderde baar was verdwenen en de Nachtwacht stond opgerold tegen de muur aan.

John Heskes, uitvaartverzorger bij Yarden & John Heskes Uitvaartzorg in Hoek van Holland.

Cookies