Hoe kunt u een familielid, vriend of collega die een ingrijpend verlies te verwerken heeft, steunen

10 tips om iemand te helpen die rouwt

Als iemand in uw naaste omgeving een ingrijpend verlies te verwerken heeft, wilt u hem of haar graag steunen. Het kan bijvoorbeeld gaan om een familielid of vriend, maar ook om een collega. Wat kunt u doen of zeggen, en wat kunt u beter láten? Onderstaande 10 tips geven u handvatten om hem of haar te ondersteunen. Kies zelf uit wat past bij u en de situatie.

#1 Bied een luisterend oor

Er zijn niet altijd woorden nodig om iemand te steunen. Vaak is het al heel belangrijk om er even te zijn of stil te luisteren. Weet u niet wat u moet zeggen? Dat is niet erg, u kunt dat gerust aangeven. Dat is meestal beter dan iets ongelukkigs zeggen of, nog erger, helemaal niets zeggen en de ander ontwijken.

#2 Probeer u in te leven

Probeer u te verplaatsen in de nabestaande en te begrijpen hoe belangrijk warme, oprechte aandacht is. En vooral hoe pijnlijk het is als de nabestaande wordt ontweken. Vraag aan iemand die rouwt regelmatig hoe hij/zij zich voelt, maar alleen als u ook echt even tijd heeft om naar het antwoord te luisteren. Blijkt het niet goed te gaan? Luister vooral en erken het gevoel. Probeer geen oplossingen aan te dragen of de persoon op te beuren.

#3 Praat over de overledene

Het is misschien moeilijk om te praten over een overledene, maar het is voor een nabestaande nog pijnlijker als u de overledene helemaal nooit noemt. Gebruik daarom af en toe de naam van de overledene en bied de nabestaande de ruimte om over hem of haar te praten. Hij of zij moet dat zelf wel willen natuurlijk. Soms wil de nabestaande liever over andere dingen praten. Geef hem of haar ook die ruimte.

#4 Geef geen oordeel

Nabestaanden worden vaak overspoeld door allerlei emoties die hen extra kwetsbaar kunnen maken. Hierdoor komen dingen soms veel harder aan dan anders. Kies uw woorden daarom zorgvuldig, maar wees ook weer niet té bang om iets verkeerds te zeggen. Nabestaanden voelen heus wel of uw uitspraken en gedragingen uit een goed hart komen.

#5 Geef hem of haar de ruimte

De ene nabestaande wil graag veel over het verlies praten, de ander zoekt voornamelijk afleiding. Accepteer dat ieder op zijn eigen manier rouwt en dat er geen ‘goede’ of ‘foute’ manier is. Overstelp de nabestaande daarom niet met allerlei adviezen. Hoe goed ze ook zijn bedoeld. Meedenken is fijn, maar geef de ander de ruimte voor zijn of haar eigen verdriet, eigen manier en eigen tempo.

#6 Denk klein

U hoeft niet altijd grote dingen te doen om iets te betekenen voor een nabestaande. Het zijn hier juist vaak ‘de kleine dingen die het doen’. Regelmatig even bellen of langsgaan, een kaartje, mailtje of sms’je sturen of eens een bloemetje brengen of laten bezorgen. Het zijn kleine gebaren die veel troost bieden.

#7 Geef praktische hulp

“Je kunt me altijd bellen”, klinkt natuurlijk heel aardig en behulpzaam. Maar veel nabestaanden vinden het juist moeilijk om de stap te zetten en om hulp te vragen. Iemand die heel verdrietig is, pakt niet snel de telefoon. Neem daarom zelf het initiatief en bied spontaan uw hulp aan. Help met de administratie, zoals bijvoorbeeld zaken rondom een nabestaandenverzekering, doe wat klusjes in en om het huis, pas eens op de kinderen, kook af en toe of regel een uitje. Let hierbij wel op dat u zich niet teveel opdringt.

#8 Blijf hem of haar steunen

Het verwerken van een ingrijpend verlies kost heel veel tijd. Blijf daarom ook ná de 1e periode aandacht houden voor de rouwende. Veel mensen vergeten dat, waardoor de nabestaande zich op een gegeven moment – en misschien juist op het moment dat steun het hardste nodig is – ‘alleen’ voelt. Denk nooit - en zeg het al helemaal niet - dat rouwen ‘lang genoeg heeft geduurd’. Dat kan niemand voor een ander bepalen. Ieder mens rouwt anders.

#9 Betrek hem of haar bij uw leven

Veel nabestaanden voelen zich erg eenzaam. Als iemand rouwt, dan hoeft dat niet te betekenen dat hij of zij niet meewil naar uw feestje of wil aanschuiven bij het kerstdiner. Nodig hem of haar gerust bij uit, maar geef wel de vrijheid om niet te komen. Ook als hij een paar keer aangeeft niet te willen komen, blijf hem wel uitnodigen. Let wel goed op dat het niet opdringerig overkomt.

#10 Het allerbelangrijkste: er zijn!

Het allerbelangrijkste is dus: er zijn. Erken het verdriet en de worsteling van de ander. Geef hem of haar de ruimte. Op korte én lange termijn.

10 Reacties

  1. Theo   22.16, 11 januari 2018

    Bij mij wordt er gezegt het leven gaat door stop met die onzin dit schrijf ik een dag na de crematie ik voel me heel rot en eenzaam

  2. Anna   20.13, 26 januari 2018

    Beste Theo
    Veel sterkte toegewenst, en natuurlijk voel je je rot en eenzaam, de 1e dag na een crematie. Het zou heel gek zijn, als het niet zo was.
    Het is vast heel lastig om je voor te stellen, op een dag hoor je weer een vogel fluiten, neem de tijd om te rouwen en probeer te genieten van de kleine dingen. Zet dierbare foto's op een tafel of kastje zodat je je verdriet niet weg hoeft te stoppen. En blijf ook de verjaardagen vieren van de mensen die je moet missen, want je hebt wel genoten van hun aanwezigheid. Greetz en ik hoop dat de zon weer in je leven mag gaan schijnen. Anna

  3. Astrid   17.48, 14 februari 2018

    Beste Theo,

    Gecondoleerd met het verlies van je partner ik hoop dat je lieve begripvolle mensen in je omgeving mag hebben/vinden die je tot steun kunnen zijn een luisterend oor bieden dat je je de zon weer mag gaan zien schijnen.
    Heel veel sterkte.
    Astrid

  4. Anoniem   13.38, 7 september 2018

    Beste Theo, een verlies heeft inderdaad tijd nodig om te verwerken. En ja het leven gaat inderdaad door. Maar voor iemand in rouw staat alles gewoon stil. En om het leven weer op te pakken is moeilijk. Omdat het leven van een rouwende drastisch is veranderd. Ook al probeer je weer het leven op te pakken, emotioneel lukt het gewoon niet. Neem de tijd ongeacht hoelang. Ieder rouwproces is anders. Heel veel sterkte.

  5. johan   23.10, 25 september 2018

    Zelfs met de hoogste empathie die je bezit en zou willen toepassing, dan nog kan je onmogelijk het verdriet van iemand anders meten of juist positioneren. Liefde, vreugde & verdriet zijn uniek en apart bij ons allen. Ik raad niemand aan, of ik zou psychiater of psycholoog moeten zijn, om gelijk welk oordeel of raad te willen opleggen.
    De persoon zelf heeft eerder behoefte aan 'n luisterend oor én het gevoel dat je er steeds bent om te "helpen" of te "ondersteunen" .
    Verdriet moet je aanvaarden, proberen te plaatsen en te overleven daar het verlies u uw ganse leven zal blijven achtervolgen, denk dat elke traan 'n mooie herinnering is van weleer.

  6. natalie oosterom   14.48, 13 augustus 2019

    Bedankt voor deze nuttige tips over steun bij rouwverwerking. Mijn ervaring leert me dat het ook belangrijk is om humor te herdenken, dus te lachen om dingen die de overledene zei of deed. In mijn eigen geval heb ik ook ervaren dat de juiste vrienden blijven hangen.

    https://www.guv.nl/uitvaartverzorging-doetinchem

  7. Duuk   13.53, 22 juli 2020

    Wat als het persoon die je wilt troosten opeens boos op je wordt door de emotie?

  8. Anoniem   14.36, 25 maart 2021

    Msn vader is een paar maanden geleden gestorven omdat hij veel alcohol heeft gedronken ik ken men vader sinds men geboorte niet eens en ik heb het daar zeer moeilijk mee. Men moeder steunt me niet eens terwijl ik het juist nodig heb, gelukkig heb ik men beste vriendin aan men zei. Maar of Dat dat mijn gevoel weg werkt, ik ben nog steeds in men rouwproces

  9. Maya   12.35, 16 april 2021

    Mijn vader is vorig maand, om precies te zijn op 9 maart overleden. Dit plotseling aan een hersenbloeding waar hij helaas niet meer van wwakker is geworden. Ikzelf ben getrouwd. Mijn partner is er heel koeltjes over en ik hoor hem nauwelijks vragen hoe het eigenlijk met mij gaat. Hij weet heel goed dat ik het moeilijk heb maar ik merk helemaal niks omtrent het overlijden van mijn vader, geen warmte. Ik weet niet zo goed hoe ik dat signaal moet overbrengen omdat ik geen discussie hierover wil voeren. Ook spreek ik met een psycholoog omdat ik last heb van angstgevoelens na het overlijden. Hij vraagt ook niet hoe zo een gesprek is verlopen en hoe ik me voel.
    Geen idee wat ik hiermee aanmoet.

  10. Anoniem   21.37, 27 april 2021

    Hoi Maya, gecondoleerd met het verlies van je vader. En wat plotseling ook. Ik ben zelf mijn moeder op 5 maart kwijtgeraakt door een ongeluk. Dus ik herken je gevoelens. Zelf ook angstklachten. Ik hoop dat je mensen in je omgeving hebt die je wel steunen en dat je de kracht vindt om dit grote verlies te dragen.
    Misschien toch je gevoelens uiten bij je partner. Sommige partners vinden het moeilijk om mee om te gaan.

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookies