Kindje Lennart

Hoe de kus van Lennart mijn leven heeft omgedraaid

Verbaasd ben ik als de blog van Henrieke over de vingerafdrukken van mijn overleden zoon overal op internet verschijnt. Ik lees ontroerende reacties op Facebook en Twitter. Nog meer ontroerende reacties en mooie woorden via alle media die de blog overnamen. Ik vind ook dat de forensisch onderzoeker van de politie een pracht van een blog heeft geschreven. Ze beschrijft precies zoals het er hier aan toe is gegaan. Maar ik heb nooit durven vermoeden dat de impact hier in Nederland en zelfs in het buitenland zo groot zou zijn.

Reageren vanuit eigen pijn

Mensen reageren vanuit hun eigen pijn, vanuit hun eigen idee hoe het zou kunnen zijn als je kind er niet meer is. Onbekende mensen wensen mij sterkte.

Het gaat over mijn overleden zoon Lennart. Precies op de dag dat hij 2 jaar wordt, overlijdt hij. Ik vind hem de volgende ochtend dood in zijn bedje. Er is geen aanwijsbare doodsoorzaak te vinden. Ik wil zijn vingerafdrukken op het raam graag bewaren en vraag de wijkagent of hij mij kan helpen. De forensisch onderzoeker Henrieke Schoonekamp haalt de afdrukken van het raam.

De kus

Naast de vingerafdrukken vindt de politie-onderzoeker ook afdrukken van zijn kus. Bij de vondst ben ik niet heel erg emotioneel. Meer vol van trots op mijn jongste zoon. Op wat hij voor ons heeft achtergelaten. Ik zie hem staan bij het raam. Zwaaiend naar de familie en vrienden die hier zijn verjaardag hebben gevierd. Met naast hem zijn maatje Ibbel (Dribbel) de labrador. En precies naast de natte neus staat zijn kus geplakt op het raam. Niet echt een kus, het is meer een ‘ik ben een peuter en ik doe lekker wat niet mag’-afdruk.

Als Henrieke en de wijkagent weg zijn, komt de fotograaf. Hij legt meteen alle afdrukjes vast. Als ook hij weg is en ik alleen thuis ben, besef ik pas wat de ochtend mij heeft gebracht. Mijn hemel, ik stelde een vraag aan de wijkagent, volkomen overtuigd dat het bewaren ging lukken. En ik zit hier nu met een kus van mijn zoon in mijn handen. Ik kijk er naar. Laat de kus tot mij doordringen. Geef er een kusje op.

Vreemd

Voor mij voelt dat heel vreemd. Ik kan alleen maar lachen. ‘Lennart jij doet het weer! Mijn hemel wat ben jij sterk!’, roep ik als ik de reacties lees als de blog van Henrieke op internet rondgaat. Een geloof dat je voelt als een dierbare er niet meer is. Ik heb een groeiende coachpraktijk, 2 prachtige kinderen en een hele fijne man. We zijn ons leven aan het opbouwen. Een nieuw leven. Met gemis, maar met heel veel nieuwe dingen waar wij heel gelukkig mee zijn.

Overtuigd

Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat we de laatste vingerafdrukken van Lennart zouden kunnen bewaren. Die overtuiging is zo anders dan hoe ik mij voor de dood van Lennart gedroeg. Ik durfde nooit iets, leek heel erg zelfverzekerd, wuifde mijn gevoel weg, en zo nog meer dingen. De vondst van de kus draait alles in mijn leven om! Er is iets gelukt. Ik volg mijn gevoel, mijn overtuiging en zoek uit hoe ik het kan laten slagen. En eigenlijk is het heel simpel: ik volg de boodschap van de kus: ‘leef mama, ga doen waar jij goed in bent, zoek uit wat JIJ wil in het leven’.

Opleiding

Ongeveer een jaar na het vinden van de kus weet ik wat ik met de boodschap ga doen. Zo volg ik een opleiding tot kindercoach, vind dat niet genoeg en stroom via de basistraining NLP door naar de coachopleiding voor volwassenen. Bijna met gemak. Ik ontdek dat als ik doe wat ik leuk vind, leren helemaal niet moeilijk hoeft te zijn. Dat met het volgen van deze opleiding mijn rouwproces vorm begint te krijgen, is extra fijn. Ik weet zo het gemis van Lennart te verweven in mijn leven.

Effect op mijn gezin

Direct effect op mijn gezin heeft het vinden van de kus niet. Ik ben de enige in het gezin die de boodschap van de kus voelt. Het gevoel is van mij. Mijn kinderen zijn bij de vondst van de kus nog te jong om te beseffen wat de kus van hun broertje voor hen zou kunnen betekenen. Indirect heeft de kus wel degelijk invloed. Ik ben ervan overtuigd dat door mijn ontwikkeling, het durven kiezen voor iets anders, het aangaan van mijn verdriet; ik de weg vrijmaak voor mijn kinderen om ook keuzes te maken. En dat doen ze! 

Extra bijzonder is dat ook mijn man is gaan studeren. 2 jaar lang volgen wij samen een opleiding. Dat we 2 dagen na elkaar onze diploma krijgen, voelt als het einde van een proces. Een nieuwe verbintenis met het leven. Een hernieuwde liefde. En in september start ik weer met een opleiding. Ik leef!

Gedicht van Wendy Marsman bij de kus van Lennart

Ik ben Wendy Marsman, getrouwd, moeder van 3 kinderen en baas van Dribbel. In het dagelijks leven ben ik coach en trainer in mijn praktijk www.praktijklennart.nl, ambtenaar en huisvrouw.

1 Reactie

  1. Petra Spithost   15.46, 5 april 2016

    Bijzonder mooi en ontroerend verhaal... sterkte voor de familie.

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen