Afscheid in sneeuw

Niet de rouw, maar de liefde

Het is niet de rouw die ik vastleg, maar de liefde. Daarom noem ik mezelf afscheidsfotograaf. Ik maak meer dan alleen uitvaartreportages.

Het liefst word ik al ingeschakeld vanaf het moment dat er sprake is van afscheid. Het kan erg waardevol zijn om de periode ervoor vast te leggen. Soms zijn mensen teleurgesteld wanneer ze pas na een uitvaart ontdekken dat dit mogelijk was. Zelfs dan kan ik nog een helende afscheidsreportage maken, bijvoorbeeld door foto’s te nemen van het vertrouwde huis van de overledene.

Zoveel verdriet

In 2009 overleed mijn moeder. Ik had een fotograaf ingehuurd tijdens de uitvaart maar het resultaat viel tegen, de foto’s vertelden geen compleet verhaal. Als fotograaf vroeg ik collega’s of zij een dergelijke opdracht zouden aandurven. De meesten zeiden: ‘O nee, dat kan ik niet, bij een overlijden is er zoveel verdriet.’

Ik wist: dat durf ík wel. Ik heb bij het nieuws gewerkt, ben gewend aan confronterende situaties. Ik ben ook niet bang voor de dood. Dus ik heb dit specialisme neergezet en voor mij bleek het helemaal te kloppen.

Gemak

Onlangs zei iemand nog tegen me: ‘Jij hebt het talent om iemand binnen twee minuten op z’n gemak te stellen.’ Een prachtig compliment. In mijn werk draait alles immers om vertrouwen.

De baby op de foto werd te vroeg geboren. Toen ik voorstelde of we een foto met haar in de sneeuw konden maken, ging haar papa direct met het mandje mee naar buiten. Die schommel van het oudere zusje in de winterse omgeving geeft een prachtig verstild beeld.

Boukje Canaan is afscheidsfotograaf. Ze geeft steun aan mensen die afscheid moeten nemen van een dierbare. Door een betekenisvolle reportage te maken van een afscheid is het terug kunnen zien van wat er gebeurde belangrijk. Foto’s zorgen ervoor dat de herinnering bewaard blijft van een moeilijke periode uit een mensenleven.

2 Reacties

  1. Daan Kraan   12.34, 3 december 2018

    Ik kan me helemaal vinden in de uitleg van dit artikel. Ik heb ook een afscheid/begrafenis mogen fotograferen van een overleden mijnheer. Familie woonde in het buitenland en kon niet bij de plechtigheid zijn. De fotoreportage voor de familie in het buitenland, werd met open armen ontvangen. Ik ben geen beroepsfotograaf, maar huisfotograaf bij een kerk. Ik heb de reportage met liefde gemaakt, om niet. De dankbaarheid van de familie vond ik hartverwarmend.

  2. Geertje   18.32, 3 december 2018

    4 jaar geleden werd zonder dat ik het wist een fotoreportage gemaakt van het uitstrooien van de as van mijn man. Nog steeds als ik de foto's zie herinnerd ik me de wandeling door de duinen naar het strand, hoor ik als het ware weer de branding, voel het alles overheersend verdriet, maar ook intense liefde.
    Ik opende de urn en zag hoe de as zich als een zilveren vlek verspreide over het wateroppervlak. Het definitieve afscheid op de plek waar ik zijn laatste wens vervulde.
    We wisten dat hij niet lang meer te leven had. Tijdens zijn ziekte hielden we samen een dagboek bij waarin alle emoties een uitweg vonden. We maakten foto's en alles was bespreekbaar. Mijn boek (Asbestkanker heb je óók samen)is een kostbare herinnering aan de man die mij de mooiste jaren van mijn leven heeft gegeven maar foto's zeggen meer dan 1000 woorden.
    Het is een prachtig initiatief en kan het iedereen aanbevelen.
    Ik wens je veel succes!

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen