Omgaan met rouw lijkt op varen met een roeiboot

Rouw vergelijk ik altijd met varen in een roeiboot. Je hebt 2 peddels om vooruit te komen, anders ga je rondjes draaien en kun je zelfs omslaan als je in een storm terechtkomt.

Jongeren hebben mijn hart, in de leeftijd vanaf de middelbare school tot een jaar of 30. Jongeren die een heftig verlies dragen, willen niet 'anders' zijn dan de rest, maar ze voelen zich wel anders. Ik heb ze dagelijks bij mij in de praktijk.

Ik vergelijk rouw met varen in een roeiboot. Om vooruit te komen moet je roeien met 2 peddels. Als je met 1 peddel roeit, draai je rondjes en kun je zelfs omslaan met je bootje. De ene peddel staat voor doorgaan met je leven, de andere staat voor het meenemen van het verdriet en andere rouwgevoelens. Hoewel er geen goede of foute manier is, heb je wel beide peddels nodig om vooruit te komen. Dit voorbeeld helpt mensen echt om te leren dat het niet het ene óf het andere is. Ze gaan samen op.

Zelf doen, maar niet alleen

Rouw, je moet het zelf doen, maar hopelijk niet alleen. Jongeren lopen vaker vast in hun emoties omdat ze deze moeilijk kunnen uiten. Ze willen ook niet anders zijn dan de rest. Wanneer praten lastig is, stel ik voor dat ze hun verhaal opschrijven en van elkaar lezen. Dat helpt. Zo is het boek 'Ik zet mijn masker af' ontstaan.

Rouw kent geen tijd. Ik heb jongeren in mijn praktijk die op jonge leeftijd een ouder verloren en nu ze wat ouder worden daar echt ‘last’ van hebben. Bijvoorbeeld door reacties die mensen maken zoals ‘Het is al zo lang geleden, we leven nu en niet toen.’ Of: ‘Je moet het een plekje geven.’ Hoe goed bedoeld ook, ze raken mensen met rouw. Ze voelen zich onbegrepen en dat geldt helemaal bij jongeren. Zij kruipen dan alleen maar meer in hun schulp van verdriet en onbegrip.

Wederzijdse bescherming

Wat ik ook zie is, zoals ik het noem, de Wet van Wederzijdse Bescherming. Dat gebeurt vaak in gezinnen. Dan praat niemand over de degene die er niet meer is of over hun gevoelens, uit angst dat de anderen daar verdriet van hebben.

Andere manier

Als je er niet over kunt praten, kun je het op heel veel andere manieren uiten. Ieder doet dat op zijn of haar eigen manier. Door een gedicht te schrijven bijvoorbeeld of muziek te maken. Fysiek mag het ook. Sommige mensen zijn heel boos en vinden het heerlijk om te sporten om het kwijt te raken.

Elke levensfase komt het verlies weer terug en vraagt om een andere benadering. Dat is ook het lastige. Het komt opeens terug en je hebt het dan niet altijd in de hand. We halen geen verdriet weg, maar we leren om verder te gaan en het verlies bij ons  te dragen zonder dat het een zware last wordt.

Geen afscheid nemen

Je ziet bij jongeren zoals Joyce in de minidocu 'Ik mis je' dat ze bij iemand die plotseling sterft, zoals haar vader, geen afscheid hebben kunnen nemen. Zij stond heel erg in de modus om door te gaan en was met die peddel aan het roeien. Ze nam niet de tijd om de peddel van het verlies op te pakken. Het maken van de documentaire voor Yarden hielp haar om het verlies op te pakken. Juist door met het verlies bezig te zijn, heel je ook. Door kwetsbaar te zijn, word je krachtiger. Dat is de boodschap voor jongeren.

Gertie Mooren is verlies- en rouwtherapeut en 'vangnetje' van de jongerengroep 'Mijn masker af', een groep jongeren met ieder een eigen verhaal over verlies. Samen met deze jongerengroep heeft Yarden de mini-documentaire 'Ik mis je' gemaakt. In de documentaire vertelt Joyce haar verhaal over het verlies van haar vader en hoe zij hiermee omgaat.

0 Reacties

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen