Jongeren zetten hun masker af

Rouwen moet je zelf doen, maar alsjeblieft niet alleen

Jongeren willen niet anders zijn dan hun leeftijdgenoten. Maar als ze in rouw zijn, voelen ze zich compleet anders. Ze denken dat ze de enigen zijn die zich ellendig voelen en zetten een masker op.

Vaak vertonen deze jongeren gedrag dat niet direct gerelateerd wordt aan het verdriet en de rouw. Ze kunnen in zichzelf gekeerd raken, maar ook crimineel gedrag vertonen, zelfs een drop-out worden. Of heel veel gaan gamen bijvoorbeeld, alcohol drinken, drugs gebruiken of overmatig sporten. Allemaal om niet te hoeven voelen. 

Allemaal een masker

Ze willen gewoon doorgaan met hun leven, onbezorgd zijn, net als andere jongeren en zetten dus een masker op.  Ze kunnen op deze manier hun verdriet lang parkeren, met uiteindelijk burn-out-achtige klachten tot gevolg, zoals uitputting, een angststoornis of depressie. Voor de duidelijkheid: we zetten allemaal weleens een masker op.

Het is soms een handig overlevingsmechanisme. Maar niet altijd. Het is belangrijk verdriet en gemis te durven voelen. Wanneer we beseffen dat verdriet nooit ‘te groot’ kan zijn, maar dat het de angst is voor dat verdriet, kan er beweging ontstaan.”

Prestatiemaatschappij

Het probleem is dat we in een prestatiemaatschappij leven. En in een tijd waarin alles leuk moet zijn. Er zijn zoveel gelukstrainingen, maar we moeten juist leren om te gaan met tegenslagen. We denken dat het leven op alle fronten maakbaar is, terwijl we vroeg of laat allemaal te maken krijgen met verlies en tegenslag.

Laatst had ik een puber op gesprek die erg verdrietig was en huilde. Vlak daarna zag ik een selfie op Facebook van hetzelfde meisje vrolijk lachend. Ik neem haar niks kwalijk, maar zo blijven we elkaar voor de gek houden. Vaak hoor ik jongeren zeggen dat ze zichzelf een watje vinden als ze verdriet laten zien. Dan zeg ik: 'Dat denk jij. Dat zijn alleen jouw gedachten die dat vinden.'

Modules over rouw

Op lerarenopleidingen en pabo’s zouden modules moeten komen over rouw. Het is zo belangrijk hier op school al aandacht aan te besteden. Daarom delen jongeren zoals Joyce vanuit de organisatie Ik zet mijn masker af hun verhaal. Want rouwen moet je zelf doen, maar alsjeblieft niet alleen.

Mijn masker af

Gertie Mooren begeleidt kinderen, jongeren en volwassenen bij rouw, verlies en trauma, bijvoorbeeld na een overlijden, bij ziekte, in echtscheidingssituaties, na een ongeval of bij angsten. In ons klantverslag vertelt Joyce Rattingen over de verwerking van het plotselinge overlijden van haar vader.

Meer informatie: mijnmaskeraf.com

1 Reactie

  1. Appie Beijer   11.04, 23 juni 2018

    Goed dat hier aandacht aan wordt besteed en dat u het bespreekbaar maakt.
    Rouw is rauw en voor de buitenwereld vaak on(be)grijpbaar, waardoor het een eenzaam proces is in een periode waarin je hulp, begrip en vooral aandacht juist zo hard nodig hebt.

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen