Stel dat je dood gaat, wat moet er dan gebeuren?

Op de braderie tussen de kraampjes met honing, kleding en zelfgemaakte kaarten staan wij met onze kraam met urnen, as-sieraden en folders. Een kraam die je niet snel verwacht op een braderie. Sommige mensen lopen er ook met een grote boog omheen, maar steeds meer mensen komen voorzichtig even kijken wat we in de kraam hebben staan. Een gesprek is dan vaak snel gestart.

De tijd voor een uitvaartverzorger om te wachten op een telefoontje is in mijn ogen voorbij. Wij kiezen er daarom bewust voor om op een braderie te gaan staan om met mensen in gesprek te komen. Een aantal gaat in op onze uitnodiging om een afspraak te maken om te praten over mogelijkheden en wensen bij de uitvaart.

Wensencodicil

De wensen kunnen we dan vastleggen in een wensencodicil, die we ook voor de mensen bewaren. Er zijn ook mensen die aangeven wat ze beslist niet willen. Ook dat nemen we dan op in het codicil.

Vandaag was de jongste persoon die we spraken 26 jaar en nog gezond van lijf en leden. De oudste was 103! Je kunt er dus niet vroeg genoeg mee beginnen en je bent nooit te oud om je wensen nog vast te leggen.

Vaak gaan vragen ook over de verschillende mogelijkheden die er tegenwoordig zijn. Er zijn verschillende leveranciers en wij vinden het belangrijk niet alleen te weten wat er mogelijk is, maar ook welke prijzen er bij horen. Dat wil men graag weten en daar zijn wij heel open over. Neem bijvoorbeeld uitvaartkisten. Wat is dan de goedkoopste? En wat kost een zachte kist die met bloemetjesstof is bekleed? En bestaat er ook een kist die biologisch afbreekbaar is? Mag je opgebaard en gecremeerd worden in een zelfgemaakte lijkwade?

Andere rol voor crematoria

Geen uitvaart is meer gelijk en dat maakt dat niet alleen wij als uitvaartverzorgers een andere rol krijgen, maar ook de crematoria. De vraag of er bij een uitvaart ook een Kever naar binnen gereden kan worden, hadden we 15 jaar geleden niet kunnen bedenken. Nu doen we de deur open, letterlijk. Bij het yardenhuis van Rijswijk denken ze dan echt met ons mee. Ze veranderen mee in hun dienstverlening. Dat is geen kunstje, dat is oprecht. En dat is heel prettig.

Stel je gaat dood…

Het past bij hoe de maatschappij nu is. Doodgaan en de dood zijn meer bespreekbaar. Tijdens een afspraak met 2 zussen van 83 en 86 stellen zij elkaar de vraag: “Stel je gaat dood, wat moet er dan gebeuren?” Je begrijpt dat er dan heel wat persoonlijke verhalen naar boven komen. Ze bespreken hoe ze willen dat hun afscheid eruit komt te zien en die wensen leg je dan vast.

Voor de zussen is misschien nog belangrijker dat naar elkaar uitgesproken is hoe ze in het leven staan en hoe ze denken over dood en doodgaan. Zeker niet een avond zonder humor. Er is veel gelachen en hier en daar een traan weggepinkt. Een bijzondere avond voor ons allemaal.

Of het nu op een braderie is, tijdens een workshop over nalatenschap of gewoon thuis. Maak het bespreekbaar en stel jezelf en elkaar eens de vraag: Stel je gaat dood, wat moet er dan gebeuren?

Normen Rotteveel is uitvaartverzorger bij Rotteveel & Fokkema Uitvaartzorg in Nootdorp.

1 Reactie

  1. pim   10.28, 11 mei 2018

    Het is eigenlijk zonde dat wij niet meer spreken over de dood. De dood bespreken zorgt juist voor een beoaalde diepgang in het leven. Zonder de realisatie en het verdriet is het ook moeilijk je werken te beseffen hoe mooi het leven is. http://www.uitvaartverbogt.nl/uitvaart-bergen-op-zoom/

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.