Petra van Rij van Stichting De Jonge Weduwe

Steun zoeken bij elkaar

Petra van Rij verloor haar grote liefde 10 jaar geleden. Ze bleef achter als jonge weduwe met een peuter en een ongeboren kindje. Haar verdriet zette ze om in actie: ze richtte Stichting De Jonge Weduwe op. Daar kunnen lotgenoten samen lachen, huilen en praten.

Tijdens de Volvo Ocean Race sloeg mijn grote liefde, professioneel zeezeiler Hans Horrevoets, overboord. Toen ik hoorde dat Hans was verongelukt, kon ik het niet geloven. Ik ging kapot van verdriet. Het was zo onverwacht, zo plotseling. We waren in de bloei van ons leven, hadden samen een eigen zeilbedrijf en waren de gelukkige ouders van dochter Bobby van 1,5 jaar oud. Met een tweede dochter, Kit op komst. Nog steeds vind ik het ontzettend gemeen dat hij onze kindjes niet ziet opgroeien en de meiden geen vader meer hebben.

Opgebaard in hangar

4 dagen na zijn overlijden werd Hans naar Nederland overgebracht. Hij kwam aan op vliegveld Zestienhoven in Rotterdam en was opgebaard in een hangar. Daar lag hij dan. Een wit T-shirt aan, een laken over zijn middel. Ik was ervan overtuigd dat hij sliep. Als ik achteraf naar de foto’s kijk, denk ik: hoe heb ik toen kunnen denken dat hij sliep? Toch is het goed dat ik hem nog heb gezien, aangeraakt. Anders had ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet geloofd dat hij er niet meer is.

Begrafenis regelen

Ik was volledig in trance toen ik de begrafenis regelde. Zo veel vragen, zo veel keuzes. ‘Hoe had Hans het gewild?’, vroegen mensen me. Wat kon ik daar nou mee? Hans had helemaal niet dood gewild! Ik heb in die tijd ongelooflijk veel steun gehad aan de mensen om me heen. Later heb ik me afgevraagd hoe jonge weduwen dit doen als ze deze hulp níet krijgen.

Mijn zus Marijke leed ook aan mijn verdriet. Zij miste mij als grote zus en probeerde dat op te lossen door mijn pijn te verzachten. Maar er viel niks op te lossen. Ik wilde Hans gewoon terug. Zij kon terug naar haar gelukkige gezin. Dat vond ik heel moeilijk. Ik gunde het haar van harte, maar dat wilde ik ook! Bovendien wilde ik mijn verdriet niet steeds bij haar neerleggen.

Lotgenoten

Bij wie kon ik mijn verhaal anders kwijt? De gemiddelde leeftijd van lotgenotengroepen is 65-plus. Als jonge weduwe met kleine kinderen zat ik in een andere fase. Ik zocht gelijkgestemden, maar die waren niet te vinden. Totdat ik een interview las met een andere jonge weduwe, Karin. Een feest van herkenning!

Jonge weduwen

Wow, ik bleek niet de enige te zijn die het gevoel had dat de wereld haar niet meer begreep en andersom. Mijn zus legde contact met Karin, die me vervolgens uitnodigde voor een lunch waar ook andere jonge weduwen bij waren. Dat was zo fijn! Zij snapten alles zonder dat ik het uitsprak. Ik dacht: waarom zijn zulke lotgenotengroepen zo moeilijk te vinden? Mijn zus zei: ‘Dat is inderdaad belachelijk. We gaan het zelf doen!’

Stichting De Jonge Weduwe

Zo hebben we Stichting De Jonge Weduwe opgericht. Je hoeft geen lid te worden of te betalen. Wij weten als geen ander dat je in een rouwproces het ene moment behoefte hebt aan contact en het andere moment juist niet. Dus mag je gaan en komen wanneer je wilt. Organisaties melden zich tegenwoordig regelmatig zelf om belangeloos iets voor ons te kunnen betekenen. Dat is fijn, want we hebben helaas nog geen structurele bron van inkomsten.

Het liefst organiseren we jaarlijks een symposium zoals afgelopen jaar. Tot stand gekomen dank zij lieve mensen en organisaties die ons belangeloos helpen. Isa Hoes, Humberto Tan, het NTI NLP, het Postillion Hotel, talloze vrijwilligers en Yarden. Wij zijn ze daar zo dankbaar voor. En we hopen nog jaren door te gaan om jonge weduwen te ondersteunen.

Lees meer interviews met jonge weduwen in ons magazine Verder dat deze week bij onze leden op de deurmat viel.

0 Reacties

Geef uw reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Cookie-instellingen