Stephan Punt vertelt in een minidocumentaire hoe hij de draad met zijn 2 kinderen probeert op te pakken.

Wat doe je als je hoort dat je niet lang meer te leven hebt?

Op 16 november 2015 kregen wij een bericht waar elk mens van gruwelt. En zeker wij! Een gelukkig gezinnetje in de bloei van ons leven, mijn vrouw Ellemieke 27 jaar, onze kinderen 5 en 3 en ikzelf 28 jaar. En dan horen dat de ziekte, waar je pas een half jaar tegen vecht, de strijd gaat winnen.

27 jaar, moeder van 2 jongens en dan moeten omgaan met een bericht waar je nog lang niet klaar voor bent. Dat wil je niet accepteren! Maar het moet in de korte tijd die je gegeven is.

Het werd een strijd voor ons beide. Voor ons hele gezin.

Loslaten

Kun je als moeder accepteren dat je een leven moet loslaten? Dat je, je jonge gezin moet loslaten? Dat je je kinderen niet groot ziet worden? Dat een andere vrouw je kinderen zal zien opgroeien? Dat je kleinkinderen oma zullen zeggen tegen een ander, en niet tegen jou? Het is niet voor te stellen. Ook voor mij niet als haar partner. Ik kan het me inbeelden maar ondanks dat ik het van heel dichtbij heb meegemaakt, ken ik het echte gevoel ook niet.

Terwijl ik bezig was om haar gevoelens te begrijpen probeerde ik ook mijn eigen gevoelens te begrijpen. Je partner moeten loslaten. Verder leven in de wetenschap dat je er straks alleen voorstaat. Alleen met je verdriet. Alleen met het verdriet van de kinderen. Alleen met de financiële ballast. Alleen op de bank. Alleen in bed. Alleen boodschappen doen. Alleen oudergesprekken voeren. Tja, alles alleen! En je wilt het niet! Je wilt het niet beseffen, want als je er bij stilstaat doet het pijn. Heel veel pijn! 

Wrijving

Het heeft voor de nodige wrijving gezorgd binnen ons gezin. 6 weken! 6 weken waarin de ruzies elkaar opvolgden. We begrepen elkaar gewoonweg niet (meer). Ik dacht haar te begrijpen, maar achteraf concludeer ik dat ik het niet deed. Ik begreep haar niet! En dat maakte mij eenzaam.

We wilden ooit het zonnige eiland Curaçao laten zien aan onze jongens. Een paar jaar voor de geboorte van Jayden waren we van plan te emigreren. Te emigreren naar Curaçao! Het kwam er niet van, maar we wilden de jongens dit geweldige eiland laten zien. Naast alle spanningen in het gezin moesten we in die periode ook onze oudste zoon het verschrikkelijke bericht vertellen. Daarom besloot ik dat we moesten gaan. Het was nu, of nooit!

Financieel niet mogelijk! Mijn ouders hebben ons geholpen en ik ben ze er nog steeds dankbaar voor.

Bucketlist

Een bucketlist? Dat woord vond ze vreselijk!

Concertkaarten voor U2 en Marco Borsato hadden we al in huis voor ze ziek werd, maar naar Curaçao en een helikoptervlucht waren toch wel “dingetjes” die ze graag wilde meemaken.

En dus gingen we na alle ellende, “genieten”.  Deze zware periode moesten wij met z’n tweeën aangaan. We moesten weer 1 front vormen met elkaar en onze mooie relatie mocht niet zo eindigen.

Het was al erg genoeg!

Vakantie

De vakantie verliep perfect. We hebben alles gedaan wat we wilde. De jongens hebben Willemstad gezien, gezwommen met Dolfijnen, een fotoshoot op het strand, het Westpunt bekeken, verschillende baaien bezocht en nog zoveel meer. Kon ze dit nog aan dan? Ja! Het ging echt heel goed. Je zag dat er iets was (als buitenstaander) maar de exacte reden wist niemand. Tot de dag van de terugreis…

Ze had pijn! Heel veel pijn! Een paar dagen later werd die pijn omgezet in benauwdheid. Een verblijf in het ziekenhuis was onvermijdelijk. Geen prettige ervaring! We moesten zo snel mogelijk terug. Onder begeleiding van een IC verpleegkundigen zijn wij teruggevlogen. Ellemieke al liggend en met een heleboel zuurstof aan boord. 9 vreselijke uren gingen voorbij voor we eindelijk voet op Nederlandse bodem zetten.

Onze vakantie zat er op. We waren weer terug!

Toch soort Bucketlist

U2, een helikoptervlucht en zelfs Curaçao was gelukt. Het concert van Marco Borsato moesten we voorbij laten gaan omdat we langer moesten blijven op Curaçao. Dus er is toch een soort bucketlist geweest.

Terug in Nederland. Maar vooral terug in het AMC. We wisten 1 ding zeker: de boodschap die wij kregen op 16 november 2015 gaat nu z’n weerga niet kennen. Het gaat hard nu! En ons vermoeden bleek waarheid te worden toen de specialisten ons letterlijk zeiden: u bent, zoals wij dat noemen, terecht gekomen in uw laatste levensfase.

Hoe lang heb ik dan nog? Ik hoor het Ellemieke nog vragen. Moeilijk aan te geven was hun reactie. Dan hoop ik de verjaardag van mijn zoon, 4 april, nog te redden zei ze in het algemeen. De specialist keek bedenkelijk. En zijn blik bleek achteraf alles te zeggen.

5 april 2016 !

Inderdaad 1 dag na de verjaardag van onze oudste zoon Jayden. 5 april liep ik haar kamer binnen en direct bij binnenkomst zei ze: Steef, het is genoeg geweest! Ik kan niet meer. Ik wil ook niet meer. Ik heb jullie verjaardagen gered, 29 maart en 4 april. Het is genoeg zo.

Nooit gedacht dat een moeder dit kón en zou gaan zeggen. Tot die ene dag! Ik begreep haar dit keer wel. Waar ik Ellemieke eerst totaal niet begreep, begreep ik haar nu wel.

Ze had geen pijn! Dat niet. Ze was moe. Ze was gewoon op.

Het is niet dat ik het haar gunde, want ik gunde haar iets anders. Ik gunde haar nog zoveel. Maar het moment, waar zij al maanden mee bezig was, was er nu ook voor ons. 

Stephan Punt werkt als administrateur op de financiële afdeling van Yarden. Met zijn verhaal wil hij anderen laten zien wat het betekent om je vrouw te verliezen en achter te blijven met 2 kleine kinderen. In onze 3-delige mini-documentaire Een goed afscheid vertelt hij zijn verhaal.

1 Reactie

  1. Petra Spithost   09:10, 13 december 2016

    Erg onder de indruk van je verhaal Stephan. Je openheid raakt me.

Geef een reactie

Uw persoonlijke gegevens worden niet gebruikt voor commerciële doeleinden en ook niet doorgegeven aan derde partijen.

Hulp nodig?

Hulp nodig?

Behoefte aan informatie?

Neem gratis contact met ons op:

0800 1292
Maandag t/m zondag van 8:00 tot 21:00 uur
Bel mij terug08:00-21:00 (ma t/m zo)
Chat online08:00-21:00 (ma t/m zo)

WhatsApp met ons08:00-17:00 uur (ma t/m zo)

Behoefte aan advies?

Neem contact op voor een persoonlijk adviesgesprek

Adviseur Yarden
Onafhankelijke adviseur